YANKININ BEYAZI

Zamanın yankıları sökülmüş bir kumaş gibi Sarkıyor geceden! İçimde tıkırdayan saat; akrepsiz, Cebimde taşıdığım bir ben var apansız. Terk edilmiş bir sahne gibiyim Alkışlarım susmuş, Sahnede yalnızca unutulmuş bir replik var Oyuncu seyirciyi unutmuş. Göğsümün ortasında sonsuz soğuk bir kuyu var. Ne düşen bir taşın sesini duyurur dışarıya, Ne de dibinde bir feryat tutar! Hangi aynaya dokunsam yüzümün buğulu Dağılır önce, Bir ben kalırım bendime yaban. Boşluk; bir şeyin eksikliği değilmiş meğer, Her şeyin varlığıymış yok olan.